Ebdilwehab Ezîz

 Navê min " Ebdilwehab Ezîz " e , Ebdilwehab kurê Cemîlê Ezîzê Şêxê Irna me. Ez Mandîme, ferxê kulikim. Tême naskirin bi navê " Mele " .

Ez piştî şewata Sînemê ji dayka xwe re çêbûme, di 10 – 4 – 1961ê de li bajarê Amûdê.

Ez li cade û sikakên Amûdê mezin bûme, Amûda bavê Mihemed, kevnetirîn bajar li deşta Merdînê .

Amûdê her di bala min de dimîne; Taxa Mandîya, Taxa Mela, Riya Darê, Birka Mele Hesen, Rezê Wethiya, Rezê Cemîlo, Riya Mêrdînê, Girê Şermola, Sînema Şewitî, Gola Enter, Gola Şêxê Doda, Camiya Mezin, Bîra Serraf, Bîra Tirwazî, Qişle, Taxa Mîtor, û rûbarî wanjî mirovê Amûdê; Haco û Leto ( ku satilê mast me ji wan re dibir û ji me re difrotin), Elîkê Beg (dikançiyê tiştên zarokan), Elîko (Erbançiyê ku fêkî difrot me), Sofî Gundoro (ku derdiket ser xanî û şîret li me dikirin), Şêxê Kewê (Textorê ku gelek derzî li min xistine), Osê Şaro (Ê ku li ber dengê bilûra wî em mezinbûn), Mihmedê Kemo (yê ku hişt em ji peyvan hezbikin), smaîlkê Cinatî (Tembûrvanê ku heta îro ez li dengê wî guhdardikim), Newafo (yê ku cil û bergê wî huner bi xwe bû), Şerîf Heskê (Ew bejna bilind li ser hespê), Izo (Raza Amûdê), Hecî Yihya (Dîroka me), Ûsê xerat (Bêhna fireh di kar de û xeratê pêşî li xaka Cezîrê).

Ev tevde di mejiyê min de meya û bû sermiyanekî biha ji min re .

* * *

Xwendina min heta bekeloriya li Amûdê bû, wê xwendinê kir ez xwe bixwînim. em xort digîhan hev û me di xeyalê xwe de cihanek li gorî xwe ava dikir, her yek ji me mewalek di serê wî de bû, em ji mewala çêbûn, qorzîkê cadan cihê civatê me bû yan jî hewşa camiya mezin yan jî em bi çolê diketin li ser sînoran em beladibûn.

* * *

Ev teqireqa li dora min kir wek gîha ez ji bin kevir derkevim, û ez hogirî nivîsandinê bibim, derîyê mala me yê vekirî ji xortan re, heta ku ji diya min re digotin " ca xortan" bavê min yê ku herdem "Mem û Zîn" a Ahmedê Xanî ji me re dixwend, çûn û hatina zana û siyasetmedaran ji têkeliyên malbata me bi wan re, hebûna pirtûkan bi pirranî li mala me, Şêx Sedrî ku dihat li orta me li ser kursî rûdinişt û em li dora wî komdibûn. û helbestên Cegerxwîn ji me re dixwend, Sedîqê Ûsê xalê min yê kêfçî ku dengbêjan tevde xwe lê digirt, ev tevde li alîkî û qutabxana " Ebî Ela' Elme'erî" ya tevlihev ji her alî ve li aliyê din, em xort û keç tevhevbûn, her xortekî di xeyalê xwe de keçek ji xwe re neqandibû, ez jî yek ji wanbûm.

" Spehîbûn"ê kir ez dest bi nivîsandinê bikim, şeva 29 – 11 – 1977 an gava pêşî ji min re li ser rêka nivêsandinê bû, çaxa ku hat bala min ez bêjim:

Emîra min xwîn şêrîne

gava ez lê dinerim

dilê min diêşîne.

***

Bi ketina şorişa Êlûnê re, hemû xwenêd minî zaroktî hilweşîyan. Lê şorişa Gulanê ez rakirim û Dîwana Seydayê Cegerxwîn (kîme ez) giha destê min hişt ez xwe nasbikim. dema min dest bi nivîsandinê kir, ne "Internêt, û kompyûter û mobayil" hebûn û ne rêberek hebû ji min re, min xwe bi xwe çêkir, û cihêd weşanê tunebûn, kêmbûn, carcarna nivîsandinên min dihatin weşandin.

Curnika Qamişlo hişt ez bibim " Kabreşê BERWARÎ " ji ber min nikarîbû bi navê eşkere ez xwe bidim nasîn. Li gora demê ez bi kêrî xwe hatim, şevbuhêrkên toreyî ez têde pişkdar dibûm, li Heleb, Şam, Qamişlo, Hisiça .

Vegera Dr. Mihemed Bakro ji Ewrupa bo welat, û nêzîkbûna min jê re hezkirina hozanê di min de çand, ji ber heyvanê hozanê da min, hişt ez nasbikim helbest çiye û ez çawa pênûsê bigrim.

 Bi kurdî û Erebî berhemêd min di kovaran de belavbûne ( Helbest – Çîrok – Gotar û gelek nivîsandinên din), Sala 1996 an berevokek bi navê ( الأميرة زارت المملكة  ), ( Xatûnê serdana kişwerê kir ) bi zimanê Erebî min belavkir.